Κάθομαι χαμαί
οκλαδόν
ώρες
ακούω Καρρά
και τάχα κάμνω
πως γράφω
στο κομπιούτερ
μα             σε
σκέφτομαι
κι είναι τόσο
τρελό, τρελό
συναίσθημα
που τα πόδια
μουδιάζουν
μυρμηγκιάζουν
και η εικόνα σου
μες στην νου
φωτίζει
το σκοτάδι
καθώς πέφτω
μέσα βαθιά
στην άβυσσο
μου:
μακάρι
να αγαπούσα
κι εμένα
και τη ζωή
όσο αγαπώ
εσένα:   έτσι
τραγικά.