Τάφοι λευκοί θα γίνουμε κάποτε.
Μάρμαρο Πεντέλης, λαμπυρίζον,
θα ενδύει τα κορμιά μας.
Ο ήλιος θα γλύφει επίμονα
το σκληρό μας πέτρωμα.
Επιμελώς η βροχή θα ξεπλένει τα πάθη...
Συναντιόμασταν στην Αχαρνών
-Πέμπτη Σάββατο και μισές Κυριακές-
στο ύψος του Αγίου Παντελεήμονα
ή στο γήπεδο τότε που επιτρεπόταν
ακόμα να πίνουμε. Ένα μπουκάλι
Βεργίνα εσύ· ένα εγώ.
Εγώ μαύρο...
Στην υγειά των λίγων,
που ξέρουν να περπατάνε,
δίχως να γέρνουν παθητικά
το σώμα προς τα εμπρός.
Εκείνων που δε συνήθισαν ποτέ
κι όσων δεν «πήγαν με το ρεύμα»
ούτε...
Ό,τι ξέρεις ξέρω. Ο Μίκης αγαπούσε παράφορα τον Αλκίνοο Ιωαννίδη. Μια μέρα, ο Μίκης αγόρασε έναν παπαγάλο. Αποφάσισε να του μάθει να τραγουδάει Αλκίνοο....
Είμαστε τυχεροί, αυτό λένε πάντα. Το επαναλαμβάνουν δυνατά πολλές φορές μέσα στη μέρα, σαν μάντρα, σαν προσευχή. Τι τυχεροί που είμαστε, λένε και ξαναλένε,...
Σήμερα, όποιος περπατά γύρω από το Μοναστηράκι και την Αρχαία Αγορά δύσκολα φαντάζεται ότι εκεί, ανάμεσα στα μνημεία, στεκόταν κάποτε μία από τις πιο...