Στο ποίημα, η Ρωξάνη Νικολάου δίνει φωνή σε εκείνους που έμειναν πίσω ως οστά και μνήμη. Μας θυμίζει πως κάποτε υπήρξαν κι αυτοί “οι ερχόμενοι”, άνθρωποι με φωνή, φίλους και μέλλον, πριν ο πόλεμος τους μετατρέψει σε απουσία.
Κι όμως, μέσα από τους στίχους της, χέρια που δεν έχουν ακόμη γεννηθεί τούς κρατούν ξανά με στοργή.
*********
Υπήρξαμε κι εμείς. Οι ερχόμενοι. Κάποιων από εμάς τα οστά ανακαλύφθηκαν σε εμβρυακή στάση, αγκαλιασμένα με τον εαυτό που αποδέχτηκαν την ύστατη στιγμή. Την ώρα αυτή που γράφω, το κρανίο μου βαστούν χέρια που θα γεννηθούν. Στις μαύρες τρύπες των ματιών του περιδιαβάζει φως από βλέμμα στοργικό κι απορημένο. Τους εμφυσά απαλά δροσιά. Ακούγονται στρατιώτες που τραγουδούν, θαμώνες πυκνοί καφενείου στον Άγιο Ερμόλαο. Πριν τον πόλεμο.
Φωτογραφία: Alan Schaller
Βιογραφικό
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κολόσσι της Λεμεσού. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Ποιήματα 1991-1999 (ιδιωτική έκδοση, 2000), Ψαλιδιστής (εκδ. Τεχνοδρόμιο, 2018) Σαλός Μαγνήτης (εκδ. Φαρφουλάς 2022) και το βιβλίο ποίησης και πεζού λόγου, Οι Ερχόμενοι (εκδ.Τεχνοδρόμιον 2024). Το διάστημα 2005-2008 ασχολήθηκε με την έκδοση του καλλιτεχνικού & λογοτεχνικού περιοδικού Ψιχάδι. Ποιήματά της μεταφράστηκαν στα αγγλικά, ιταλικά, πολωνικά και ρουμανικά.
