Ὁ Ἥλιος τοῦ Ἀπογεύματος
Τὴν κάμαρην αὐτή, πόσο καλὰ τὴν ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αὐτὴ κ’ ἡ πλαγινὴ
γιὰ ἐμπορικὰ γραφεῖα. Ὅλο τὸ σπίτι ἔγινε
γραφεῖα μεσιτῶν, κ᾿ ἐμπόρων, κ’ Ἑταιρεῖες.
Ἆ ἡ κάμαρη αὐτή, τί γνώριμη ποὺ εἶναι.
Κοντὰ στὴν πόρτα ἐδῶ ἦταν ὁ καναπές,
κ᾿ ἐμπρός του ἕνα τουρκικό χαλί
σιμὰ τὸ ράφι μὲ δυὸ βάζα κίτρινα.
Δεξιά· ὄχι, ἀντικρύ, ἕνα ντολάπι μὲ καθρέπτη.
Στὴ μέση τὸ τραπέζι ὅπου ἔγραφε·
κ᾿ ἡ τρεῖς μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάϊ στὸ παράθυρο ἦταν τὸ κρεββάτι
ποὺ ἀγαπηθήκαμε τόσες φορές.
Θὰ βρίσκονται ἀκόμη τὰ καϋμένα πουθενά.
Πλάϊ στὸ παράθυρο ἦταν τὸ κρεββάτι·
ὁ ἥλιος τοῦ ἀπογεύματος το ‘φθανε ὣς τὰ μισά.
…Ἀπόγευμα ἡ ὥρα τέσσερες, εἴχαμε χωρισθεῖ
γιὰ μιὰ ἑβδομάδα μόνο… Ἀλλοίμονον,
ἡ ἑβδομὰς ἐκείνη ἔγινε παντοτινή.
Φωτογραφία: Denis Piel
