Ὁ Ἥλιος τοῦ Ἀπογεύματος
Τὴν κάμαρην αὐτή, πόσο καλὰ τὴν ξέρω. Τώρα νοικιάζονται κι αὐτὴ κ’ ἡ πλαγινὴ γιὰ ἐμπορικὰ γραφεῖα. Ὅλο τὸ σπίτι ἔγινε γραφεῖα μεσιτῶν, κ᾿ ἐμπόρων, κ’ Ἑταιρεῖες. Ἆ ἡ κάμαρη αὐτή, τί γνώριμη ποὺ εἶναι. Κοντὰ στὴν πόρτα ἐδῶ ἦταν ὁ καναπές, κ᾿ ἐμπρός του ἕνα τουρκικό χαλί σιμὰ τὸ ράφι μὲ δυὸ βάζα κίτρινα. Δεξιά· ὄχι, ἀντικρύ, ἕνα ντολάπι μὲ καθρέπτη. Στὴ μέση τὸ τραπέζι ὅπου ἔγραφε· κ᾿ ἡ τρεῖς μεγάλες ψάθινες καρέγλες. Πλάϊ στὸ παράθυρο ἦταν τὸ κρεββάτι ποὺ ἀγαπηθήκαμε τόσες φορές. Θὰ βρίσκονται ἀκόμη τὰ καϋμένα πουθενά. Πλάϊ στὸ παράθυρο ἦταν τὸ κρεββάτι· ὁ ἥλιος τοῦ ἀπογεύματος το ‘φθανε ὣς τὰ μισά. …Ἀπόγευμα ἡ ὥρα τέσσερες, εἴχαμε χωρισθεῖ γιὰ μιὰ ἑβδομάδα μόνο… Ἀλλοίμονον, ἡ ἑβδομὰς ἐκείνη ἔγινε παντοτινή. Φωτογραφία: Denis Piel
