Ὁ Ἥλιος τοῦ Ἀπογεύματος Τὴν κάμαρην αὐτή, πόσο καλὰ τὴν ξέρω. Τώρα νοικιάζονται κι αὐτὴ κ' ἡ πλαγινὴ γιὰ ἐμπορικὰ γραφεῖα. Ὅλο τὸ σπίτι ἔγινε γραφεῖα μεσιτῶν, κ᾿...

Κάτω από έναν γκρίζο τεράστιο ουρανό, μέσα σε μια απέραντη πεδιάδα, συνάντησα πολλούς ανθρώπους που βάδιζαν σκυμμένοι. Ο καθένας απ' αυτούς σήκωνε στην πλάτη...

Μερικοί άνθρωποι είναι φτιαγμένοι να ταξιδεύουνΤο βλέπεις στα μούτρα τους, στα χέρια τους και τα μάτια τουςΥπάρχουν κι άλλοι που δεν είναι, αλλά το...

Το πέταγμα της πεταλούδας έχει πάντα κάποιον λόγοπου δεν θα γνωρίζειςΜοιάζουμε για κάθε έναν απ' αυτούς Τα χρώματα λαμπαδιάζουν και τινάζονταιΒρέχειΟ αέρας σαρώνει τα δευτερόλεπτα...

Την αυγή της 29ης Απριλιού 1930, σε ηλικία είκοσι οχτώ χρονών η Μαρία Πολυδούρη πεθαίνει στην κλινική Χρηστομάνου. Μεταφέρθηκε εκεί, λίγο πριν ξεψυχήσει, με έξοδα...

Εγώ θα σε περιμένωκάθε μέρα με λαχτάρακαι θα πηδάω πάνω σουμε αγάπηόταν θα μπαίνειςκαι θα σου δίνω υγρά φιλιάκαι θα περνάω το χέρι μουαπ’...

Εἰς τὸν Θεόκριτο παραπονιούντανμιὰ μέρα ὁ νέος ποιητὴς Εὐμένης.«Τώρα δυὸ χρόνια πέρασαν ποῦ γράφω,κ’ ἕνα εἰδύλλιο ἔκαμα μονάχα.Τὸ μόνον ἄρτιόν μου ἔργον εἶναι.Ἀλλοίμονον, εἲν’...

Δεν υπάρχουνε παράδεισοι χαμένοιΟ παράδεισος είναι κάτι που χάνεται καθημερνάΌπως καθημερνά χάνονται η ζωήΗ αιωνιότητα κι ο έρωτας.Έτσι επίσης χάνουμε την ηλικίαΠου, ενώ φαίνεται...

Στη Στέλλα, στον εκλιπόντα Θάνο Μαζί θα σαλπάρουμε προς την παγωμένη θάλασσα του Βορρά στη βροχή θα μας θάψουν μια μέρα με βροχή. Το σώμα μου: σκοτάδι και κρέας, ίσκιος μες στον ίσκιο, πνιγμένο...

Αφού ψαχνόμαστεσε άγνωστες συχνότητεςγιατί θιγόμαστε τόσο εύκολα;Ας ηθικολογήσουμεστο ισοζύγιοτων απόντων καθρεφτών.Εξεγέρσεις στα δίκτυατης προσποιητής ευαισθησίαςανταλλάσσουν δεδομέναμε μια απλή κίνηση δακτύλου.Συμπυκνώνουμε τη μοναξιάσε εικονίδιαγια μια...