Εγώ στη θέση σου θα με αγαπούσα,
θα τηλεφωνούσα,
δεν θα έχανα χρόνο,
θα μου έλεγα ναι.

Δεν θα είχα ενδοιασμούς,
θα δραπέτευα.

Διαβάστε επίσης
Juan Vicente Piqueras Salinas – Η εξομολόγηση του φυγά
Ένα ποίημα για την ανάγκη της φυγής, την ανησυχία και εκείνον τον άνθρωπο που εξακολουθεί να μας τραβά κοντά του, όπου κι αν βρισκόμαστε.

Θα έδινα αυτό που έχεις,
αυτό που έχω,
για να έχω αυτό που δίνεις,
αυτό που θα μου έδινες.
Θα τραβούσα τα μαλλιά μου,
θα έκλαιγα από ηδονή,
θα τραγουδούσα ξυπόλυτη,
θα χόρευα,
θα έβαζα στον Φλεβάρη ένα ήλιο Αυγούστου,
θα πέθαινα από ευχαρίστηση,
δεν θα μπορούσα κανέναν αλλά αυτόν τον έρωτα,
θα εφεύρισκα ονόματα και ρήματα καινούρια,
θα έτρεμα από φόβο μπρος στην αμφιβολία
πως υπήρξε μόνο ένα όνειρο,
θα έφευγα για πάντα από σένα,
από εκεί,
μαζί μου.

Εγώ στη θέση σου θα με αγαπούσα.

Διαβάστε επίσης
Juan Vicente Piqueras – Εκείνη κι εγώ
Δύο άνθρωποι διαφορετικοί σχεδόν σε όλα, που βρίσκουν όμως ένα κοινό σημείο: την αγάπη που τους κρατά μαζί.

Θα μου έλεγα ναι,
θα μου έλειπε χρόνος για να τρέξω μέχρι τα χέρια μου,
ή τουλάχιστον, ξέρω εγώ,
θα απαντούσα στα μηνύματά μου,
στις απόπειρές μου να μάθω τι τρέχει με σένα,
θα μου τηλεφωνούσα,
τι θα γίνει με μας,
θα μου έδινα ένα σημείο ζωής,
εγώ στη θέση σου.

Μετάφραση: Βασίλης Λαλιώτης