Υπάρχουν πράγματα στη ζωή που μας καλούν συνεχώς πίσω σε αυτά. Σκέψεις, άνθρωποι, καταστάσεις που δεν μπορούμε εύκολα να αγνοήσουμε.
Ο Αμερικανός ψυχολόγος James Hillman πίστευε ότι η ψυχή δεν θεραπεύεται μόνο μέσα σε ένα γραφείο ψυχοθεραπείας. Θεραπεύεται μέσα στην ίδια τη ζωή.
Στα προβλήματα που μας απασχολούν. Στις σκέψεις που επιστρέφουν ξανά και ξανά. Στα πράγματα που μας αγγίζουν τόσο βαθιά ώστε δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε.
Όλα αυτά, έλεγε, είναι ένας διάλογος με την ψυχή.
Και μέσα σε αυτόν τον διάλογο, η αγάπη έχει έναν ιδιαίτερο ρόλο.
Για τον James Hillman, η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα. Είναι κάτι που μας μαθαίνει να βλέπουμε διαφορετικά. Όταν αγαπάμε, αρχίζουμε να βλέπουμε τον άλλον άνθρωπο πέρα από τις βεβαιότητες που έχουμε χτίσει γύρω μας.
Ο άλλος γίνεται μια εικόνα που ζει μέσα μας. Μια παρουσία με την οποία συνεχίζουμε να συνομιλούμε, ακόμη κι όταν δεν είναι μπροστά μας.
Έτσι, μέσα από την αγάπη, αρχίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο με περισσότερη προσοχή — τους ανθρώπους, τη φύση, ακόμη και τις μικρές λεπτομέρειες της ζωής.
Ο Hillman πίστευε ότι η ψυχή μιλά μέσα από εικόνες και ιστορίες. Στα όνειρα, στις σκέψεις, στις μορφές που γεννά η φαντασία μας.
Και ίσως γι’ αυτό η αγάπη μοιάζει καμιά φορά με έναν μικρό μύθο που ζούμε μέσα στην καθημερινότητα.
Γιατί όταν αγαπάμε πραγματικά, κάτι αλλάζει στον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο.
Φωτογραφία: Roberto De Mitri
