Έλα να πάμε στα καμένα,

στον Υμηττό και στην Αυλώνα,

πουλιά και πεύκα συλλογίσου

ενός καμένου παραδείσου,

δέντρα που ήτανε φαντάσου

και στη σκιά τους ξεκουράσου.

Έλα και πάρε με μαζί σου

στην κυριακάτικη εκδρομή σου,

βγάλε με στο χλωρό κορμί σου,

στις εκβολές του παραδείσου.

Έλα να πάμε στα καμένα,

δε μας χωράει πια το σπίτι,

έρχονται δύσκολες ημέρες

μουτζουρωμένες σαν Δευτέρες,

έρχονται φλόγες απ’ τα δάση

και μια φωτιά να μας δικάσει,

μέσα στο πύρινό της χνότο,

από τον έσχατο ως τον πρώτο.

Έλα να βγούμε απ’ το σπίτι

ξανά σε δρόμους και πλατείες,

πάρε και τα παιδιά μαζί σου

εδώ, στο χείλος της αβύσσου,

κι άφησε μόνη στο τραπέζι

την τηλεόραση να παίζει,

να δείχνει έγχρωμο τον πόνο

δίπλα σ’ ένα φιλέτο τόνο,

να δείχνει φονικά και φλόγες,

τσόντες, πολιτικούς και ρώγες,

ενώ εμείς θα ‘χουμε φτάσει

στο σταυροδρόμι του εξήντα

με τα παιδάκια μας στον ώμο,

για να μας δείχνουνε το δρόμο.