Περίμενε να αναρρώσει η σύζυγος του, αλλά τίποτα. Η πτώση της, απ’ τους βραχώδεις λόφους Gehlour, ήταν πολύ άσχημη. Θα ήθελε να είχε την ευκαιρία, η σύζυγος του, να επισκεπτόταν ένα γιατρό, αλλά αυτό ήταν δύσκολο. Ο πιο κοντινός γιατρός ήταν 70 χιλιόμετρα μακριά. Αυτοκίνητο δεν έχει κανένας στο χωριό. Ούτε κανένας απ’ τα γειτονικά. Αν υπήρχε όμως δρόμος, μέσα απ’ τους βραχώδεις λόφους Gehlour, η απόσταση θα ήταν 15 χιλιόμετρα. Τέσσερις φορές πιο κοντά.
Μέρες αργότερα η Falguni Devi απεβίωσε. Ο άντρας της, Dashrath Manjhi, ήταν απαρηγόρητος. Ένιωθε πολύ άσχημα. Η σύζυγος του, τραυματίστηκε στην προσπάθεια της να του φέρει νερό. Αυτός δούλευε σε μια φάρμα πίσω απ’ τους λόφους. Ο θάνατος της συντάραξε τα γειτονικά χωριά αλλά κανείς δεν μπορούσε να κάνει κάτι. Όλοι το γνώριζα πως έπρεπε να γίνει δρόμος μέσα απ’ το βουνό προκειμένου να έχουν πρόσβαση στην πόλη Gaya. Η Ινδική κυβέρνηση ουδέποτε ασχολήθηκε με το θέμα και όπως έδειξε ουδέποτε θα ασχολείτο.
Αφού κανείς δεν ασχολείτο με το θέμα αποφάσισε να ασχοληθεί ο ίδιος. Αποφάσισε να σκάψει τους βραχώδεις λόφους. Βέβαια αυτό είναι ανθρωπίνως αδύνατο αφού κανείς δεν μπορεί να μετακινήσει ένα βουνό. Ούτε σε χίλια χρόνια θα γινόταν αυτό. Και όμως, ο Dashrath Manjhi, πούλησε τα υπάρχοντα του, αγόρασε κάποια εργαλεία και άρχισε να σκάβει.
Οι βδομάδες περνούσαν αλλά τίποτα δεν γινόταν. Το βουνό δεν μετακινήθηκε καθόλου. Αυτός δεν σταμάτησε. Τι και αν το έλεγαν τρελό; Αυτός περισσότερο έσκαβε. Πέρασε ο πρώτος χρόνος, πέρασε η πρώτη πενταετία και δεν έλεγε να σταματήσει. Είχε ορκιστεί στο μνήμα της καλής του ότι δεν θα σταματούσε αν δεν το πετύχαινε. Να μην πεθάνει κανείς άλλος χωρίς να έχει την ευκαιρία ιατρικής περίθαλψης.
Οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών προσπάθησαν να του μιλήσουν αλλά μάταια. Ήταν πεπεισμένος ότι μπορούσε να τα καταφέρει. Τα χρόνια περνούσαν και ο Dashrath Manjhi συνέχιζε το έργο του. Και όμως, 22 χρόνια μετά τα κατάφερε. Η επιμονή, του σε συνεργασία με τη αέναη υπομονή του, τον βοήθησαν να πετύχει το αδιανόητο. Να μετακινήσει το βουνό και να κάνει δρόμο όπου μπορεί να περάσει άνετα αυτοκίνητο. Μέσα σ’ όλα αυτά τα χρόνια κατάφερε να σκάψει 110 μέτρα μάκρος, 9 μέτρα ύψος, και 8 μέτρα πλάτος. Έτσι κατάφεραν να δημιουργήσουν δρόμο που ήταν 4 φορές πιο κοντινός.
Χρόνια μετά θα πεθάνει όπως γεννήθηκε, δηλαδή πάμπτωχος. Το μόνο που κατάφερε είναι να αποδείξει πως τίποτα δεν είναι αδύνατο. Θέληση να υπάρχει. Ουδέποτε ζήτησε κάτι απ’ την κυβέρνηση της Ινδίας και τίποτα δεν παρέλαβε, εκτός απ’ τα έξοδα της κηδείας του.
