Ο Λογγίνος, όπως ονομαζόταν, ήταν αξιωματικός στο Ρωµαϊκό στρατό. Έφερε το βαθµό του κεντυρίωνα (εκατόνταρχου). Στην Ορθόδοξη εκκλησία, είναι σχετικά άγνωστος, αφού στα Ευαγγέλια ή στα Χριστιανικά βιβλία, αναφέρεται είτε ως Κεντυρίων, είτε ως Εκατόνταρχος και όχι µε το όνομα του. Επιπλέον δεν βρίσκεται στο εορτολόγιο των Ορθοδόξων. (Η λέξη κεντυρίων προέρχεται από τη λατινική λέξη Centum που σηµαίνει εκατό, δηλαδή διοικητής εκατό στρατιωτών, εκατόνταρχος.)
Σύμφωνα με την παράδοση, η ιστορία του Λογγίνου ξεκινάει από τη σύλληψη Του Ιησούς από τους Ρωµαίους. Ο Λογγίνος βρίσκεται παρών σε όλα τα πάθη Του Κυρίου, γεγονός που δεν τον αφήνει ατάραχο. Πέραν αυτού, όταν ο Κύριος σταυρώθηκε, λαµβάνει διαταγές να τρυπήσει το σώµα Του µε το δόρυ, προκειµένου να διαπιστώσουν εάν ήταν ακόµη ζωντανός. Όταν το δόρυ διαπέρασε το κορµί Του Θεανθρώπου, θα στάξει αίµα που θα πέσει στο µάτι του. Το αίµα Του Κυρίου θα γιατρέψει το µάτι του Λογγίνου, που ήταν τραυµατισµένο κάτι που τον τάραξε ψυχικά.
Αρχίζει να µιλάει για αυτά που νιώθει, µε άλλους στρατιώτες, οι οποίοι τον χλευάζουν. Θα τον προδώσουν κιόλας στον Πόντιο Πιλάτο που εξοργίζεται και τον βάζει να φυλάει Τον Ιησού, προκειµένου να του αποδείξει ότι δε θα αναστηθεί και ότι όλα είναι ψέµατα. Την νύκτα που φυλάει το σώµα του Κυρίου, γίνεται για ακόµη µια φορά µάρτυρας των θαυµάτων Του αφού βλέπει την Ανάσταση µε τα ίδια του τα µάτια αλλά και τους Αγγέλους που µετακινούν τον τεράστιο λίθο που βρισκόταν σαν πόρτα, µπροστά στην σπηλιά που κειτόταν το σώµα Του.
Μετά από το πιο πάνω συµβάντα ασπάζεται το Χριστιανισµό και παραιτείται απ’ τα καθήκοντα του. Αρχίζει να µιλάει στον κόσµο για το Χριστιανισµό µε σκοπό να τους προσηλυτίσει. Μαζί του, στο ταξίδι που θα κάνει για να διδάξει τον Χριστιανισμό, θα τον ακολουθήσουν ακόμη δυο στρατιώτες.
Τα νέα αυτά θα φτάσουν στον Τιβέριο, αυτοκράτορα της Ρώµης, που βάζει στρατιώτες να τον σκοτώσουν. Οι στρατιώτες άρχισαν να ψάχνουν τον Λογγίνο, αν και δε γνώριζαν ποιο ήταν το πρόσωπό του.
Ο Λογγίνος συνάντησε τους στρατιώτες, που τον έψαχναν και τους ρώτησε ποιον γυρεύουν να βρουν. Μαθαίνοντας ποιόν ψάχνουν, θα τους πει ψέµατα ότι τον γνωρίζει και τους καλεί στο σπίτι του να µείνουν για λίγο πριν τους φέρει σε επικοινωνία µαζί του.
Ο Λογγίνος τους φιλοξένησε στο σπίτι του, πριν τους αποκαλύψει ότι είναι αυτός που ψάχνουν. Οι στρατιώτες ταράσσονται µ’ αυτά που µαθαίνουν και δε θέλουν να τον σκοτώσουν, όπως όριζαν οι διαταγές. Ο Λογγίνος, µαζί µε τους άλλους δυο στρατιώτες, αρνούνται να ξεφύγουν και εν τέλει αποκεφαλίζονται. Το κεφάλι του Λογγίνου το πέταξαν σε µια κοπριά για παραδειγματισμό. Αυτές ήταν οι οδηγίες απ’ στον Τιβέριο.
Εντωμεταξύ µια χήρα, τυφλή, πάει στα Ιεροσόλυµα, µε το γιο της, ελπίζοντας πως ο Σωτήρας του κόσµου θα τη λυπηθεί και θα της δώσει το φως. Φτάνοντας στους Αγίους Τόπους, παίρνει χώµα απ’ το έδαφος και µε ευλάβεια το βάζει στα µάτια της προκειµένου να αποκατασταθεί η όρασή της.
Η όρασή της όµως δε θα επέλθει. Μέσα στη στεναχώρια της θα προστεθεί και ο χαµός του γιου της, που αρρωστά και πεθαίνει πολύ γρήγορα. Η χήρα, µετά απ’ αυτό το γεγονός, θα χάσει κάθε ίχνος πίστης στο Χριστιανισµό.
Ο Λογγίνος θα την επισκεφθεί στον ύπνο της και την προστάζει να πάει στην κοπριά, που βρίσκεται η κάρα του και να σκάψει να την βρει. Της υπόσχεται ότι θα βρει την όρασή της αν µετουσιώσει το όραµά της σε πράξη. Όντως η τυφλή χήρα πράττει αυτά που της είπε ο Λογγίνος και βρίσκει την όρασή της.
Σήµερα κανείς δε γνωρίζει µε ακρίβεια που βρίσκεται το σώµα και η κάρα του Λογγίνου αφού οι απόψεις διίστανται. Το ίδιο συµβαίνει και µε το δόρυ που άγγιξε το σώµα Του Κυρίου. Ο Άγιος Λογγίνος γιορτάζεται στις 15 Μαρτίου απ’ τη Ρωµαϊκή Καθολική Εκκλησία, στις 22 Οκτωβρίου απ’ την Αρµένικη Αποστολική Εκκλησία και στις 14 Νοεµβρίου απ’ την Ορθόδοξη Κοπτική Εκκλησία.
