Περί ανέμων γράφω

Tag

Ειδικές ευχαριστίες

Μετά από 4 χρόνια το ιστολόγιο μας απέκτησε την δική του (μόνιμη) κατοικία, κάτι που ήθελα να κάνω προ πολλού αλλά για πολλούς λόγους...

Η αθωότητα των παιδιών

Περίμεναν πως και πώς να σχολάσουν από τις δουλείες τους για να πάνε σπίτι να δουν τα μικρά τους. Ήταν πολύ σημαντική μέρα για...

Έτσι ήταν οι τζαιροί τότες

- Ά-γιαγιά, εδούλευκες που ήσουν μιτσιά ή εμίνησκες έσσω με την μάνα σου; - Όϊ αγάπη μου, εν εδουλέφκα. Τότες οι γενέτζιες εμινίσκαν έσσω. Μετά...

Γάμα τα ρε, εμαύρινε η ψυσιή μου

Μίλησα χθες, μετά από πάρα πολύ καιρό, με τον συμφοιτητή μου τον Κωνσταντίνο. Το θέμα βέβαια δεν ήταν άλλο από τις πυρκαγιές. Μου είπε...

Η ζωή

Στην ζωή άλλοι πάνε και άλλοι έρχονται. Αυτός είναι ο κύκλος της ζωής που ακούς κάποτε. Φτάνει να πηγαινοερχόμαστε αγαπημένοι. Καλή σας μέρα!

Το πατέρα σου τον θυμάσαι καθόλου;

Το πατέρα σου τον θυμάσαι καθόλου ή τον ξέχασες από τότε που πέθανε; Δεν λέω, είχε τα λάθη του, τις ιδιοτροπίες του, τους θυμούς...

Με πείραζε

Με πείραζε που ήταν αδύνατη μαθήτρια, που δεν συγκεντρωνόταν να διαβάσει, που δυσκολευόταν να γράψει μια έκθεση στο σχολείο της. Δεν μου άρεσε που...

Για την γιορτή της μητέρας

Μια μάνα που δεν έχει τίποτα μα τα δίνει όλα για το παιδί της. Η φωτογραφία τραβήχτηκε από τον φωτογράφο Don McCullin, το 1968 στην Republic of...

Ο δρόμος

Σπίτι μου ήταν πάντα ο δρόμος. Αυτός με μεγάλωσε. Ότι έμαθα, τα οφείλω σε αυτόν. Δεν λυπάμαι αλλά και ούτε ζηλεύω για την κατάσταση που βρίσκομαι. Εξάλλου...

Όταν νιώθω αδύναμος

Όταν νιώθω αδύναμος και μονάχος θυμάμαι τα λόγια της μάνας μου. "Καρδιά μου, η αναπηρία είναι σωματική, το πνεύμα σου είναι ελεύθερο". ....... Και εγώ έτσι...

Must-read

Λάμπουσα: Η σχολή της Λαπήθου που έδινε μια δεύτερη ευκαιρία στα παιδιά

Στην παραλιακή Λάπηθο της Κερύνειας, το 1943, ιδρύθηκε ένα από τα πιο πρωτοποριακά κοινωνικά ιδρύματα της Κύπρου: η Αναμορφωτική Σχολή Λαπήθου, γνωστή αργότερα ως...

Φαίδωνας Δημητρίου – Χρέος

Υπάρχουν κείμενα που δεν προσπαθούν να σου δώσουν απαντήσεις, αλλά να σου θυμίσουν τη μάχη που γίνεται μέσα σου. Στο «Χρέος», ο Φαίδωνας Δημητρίου γράφει...

Πόσες ψυχές πετάξαμε

Αρχίζω και μετράω Ξεκινώντας από μένα Συνεχίζοντας παρά δίπλα Τον γείτονα, την γειτόνισσα, Φίλους γνωστούς και άλλους… Πόσοι πέταξαν την ψυχή τους στα σκουπίδια Γιατί πίστεψαν πως δεν είναι καλοί πως...
spot_img