Κάποιες φορές δεν φεύγεις επειδή έπαψες να αγαπάς.
Φεύγεις γιατί κουράστηκες να χάνεις τον εαυτό σου λίγο λίγο.
Και κάποτε το «θα φύγω» είναι ο μόνος τρόπος να πεις «θέλω να ζήσω».
Για να κάνεις ένα βήμα μπροστά, πρέπει πρώτα να αντέξεις να δεις πού στέκεσαι.
Και εμείς, ως κοινωνία, πρέπει κάποτε να το πούμε καθαρά.
Αποτύχαμε.
Είμαστε για κλάματα.
Δεν βρίσκω κάτι άλλο να πω για το παραμελημένο βρέφος τριών μηνών που πέθανε σε μια τρώγλη και έμεινε άταφο για σχεδόν δύο χρόνια, χαμένο μέσα σε διαδικασίες, ευθύνες και σιωπές.
Αυτό δεν είναι μια οικογενειακή τραγωδία.
Είναι ο καθρέφτης μας.
Αυτοί είμαστε.
Μια κοινωνία που συγκινείται για λίγο και ξεχνά αμέσως.
Κανένας δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά. Γιατί δεν ήταν το δικό του παιδί. Δεν ήταν η δική μας πόρτα που χτύπησε ο πόνος.
Προτιμάμε τα σκάνδαλα, τα βίντεο των βουλευτών, τους ψήφους των κομμάτων, τι φόρεσε ο ένας και πού πήγε ο άλλος το Σαββατοκύριακο.
Θυμώνουμε εύκολα.
Κατηγορούμε τους πάντες.
Και μετά;
Τίποτα.
Επιστρέφουμε στην άνεσή μας.
Θέλουμε άποψη για όλα
και ευθύνη για τίποτα.
Τι ζητούσε αυτό το παιδί;
Έναν άνθρωπο να νοιαστεί.
Έναν…!
Να το θάψει.
Να ησυχάσει η ψυχή του.
Και όλα αυτά, στη Νήσο των Αγίων, εν έτει 2026.
