Η ευκολότερη εξήγηση για την τέχνη που ενοχλεί, αναστατώνει, ή δημιουργεί αμφιβολίες αν είναι τέχνη ή όχι, είναι η κοινοτυπία “ο καλλιτέχνης πρέπει να ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών”.
Πολλοί καλλιτέχνες όντως παίρνουν ναρκωτικά αν και δεν είναι αυτά που κάνουν την τέχνη τους απόκοσμη. Ίσως οι ουσίες που αλλοιώνουν τον μυαλό τους να τους κάνουν πιο δεκτικούς στην δημιουργικότητα.
Από τους πιο διάσημους καλλιτέχνες, με έντονες σχέσεις με ναρκωτικά, ήταν ο Πολωνός Stanisław Ignacy Witkiewicz {1885}.
Σε αντίθεση με άλλους, ποτέ δεν έκρυψε πως ήταν χρήστης. Μάλιστα, κρατούσε σημειώσεις σε κάθε του πίνακα {υπό την επήρεια κοκαΐνης, μεσκαλίνης, αλκοόλ και κ.τ.λ.} για να δείξει με ποιο τρόπο το κάθε ναρκωτικό επηρέαζε την οπτική του.
Οι διάφορες ουσίες προκαλούσαν διαφορετικές προσεγγίσεις στο χρώμα, την τεχνική και τη σύνθεση ενώ οι εικόνες που πρόκυπταν ήταν σουρεαλιστικές και μερικές φορές τρομακτικές. Για να έχει πιο ακριβή στοιχεία στην έρευνα του, έκανε έργα που απείχε απ’ όλες τις ουσίες αλλά και έργα με υψηλή δοσολογία ναρκωτικών.
Επιπλέον, δεν έμεινε μόνο στην απλή καταγραφή αλλά προχώρησε και με ένα βιβλίο δοκιμίων το 1932 με τίτλο Narcotics: Nicotine, Alcohol, Cocaine, Peyote, Morphone, Ether + Appendices. Το βιβλίο βασίστηκε σε πειραματικά έργα ψυχαναλυτών του 19ου και 20ου αιώνα.
Το 1939, όταν οι σοβιετικοί εισέβαλαν στην χώρα του, θα αυτοκτονήσει με υπερβολική δόση ναρκωτικών και προσπαθώντας να κόψει τους καρπούς του.
