Θέλουμε τη σωτηρία μας και αγαπάμε την καταστροφή μας.
Ψηφίζουμε κόμματα που μας έπεισαν με ψέματα και πιστέψαμε πως θα βρούμε δουλειά με την ψήφο μας.
Και πάντα περιμένουμε στις ατέλειωτες ουρές παντού.
Θυμώνουμε, αγανακτούμε, βρίζουμε.
Αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε και τίποτα.
Ξαναγυρίζουμε στα ίδια.
Έτσι έχουμε συνηθίσει.
Την καταστροφή μας την ξέρουμε.
Αυτό μας δίνει σιγουριά.
Το άγνωστο είναι αβέβαιο.
Και αυτό μας τρομάζει.