Η ζωή του Μπωντλαίρ ήταν γεμάτη από προσωπικές, οικονομικές και ψυχικές δυσκολίες τις οποίες αποτύπωνε στο ημερολόγιό του.

Όταν έγραψε αυτή την καταχώρηση, η σωματική και ψυχική του υγεία επιδεινωνόταν ραγδαία. Βασανισμένος από μια ζωή υπερβολών και συναισθηματικών συγκρούσεων, η κατάστασή του συνέχισε να χειροτερεύει τα επόμενα χρόνια.

Τέσσερα χρόνια αργότερα υπέστη ένα παραλυτικό εγκεφαλικό επεισόδιο και, το 1867, σε ηλικία σαράντα έξι ετών, ο Μπωντλαίρ πέθανε, αφήνοντας πίσω του μια κληρονομιά ως ένας από τους πιο επιδραστικούς ποιητές του 19ου αιώνα.

Όσο περισσότερο επιθυμεί κανείς, τόσο πιο δυνατή γίνεται η θέλησή του.

Όσο περισσότερο εργάζεται, τόσο καλύτερα εργάζεται και τόσο περισσότερο θέλει να εργαστεί.

Όσο περισσότερο παράγει, τόσο πιο γόνιμος γίνεται.

Ύστερα από μια ακολασία, αισθάνεται κανείς πάντα πιο μόνος, πιο εγκαταλελειμμένος.

Στον ηθικό όπως και στον φυσικό κόσμο, ήμουν πάντοτε συνειδητός για μια άβυσσο, όχι μόνο για την άβυσσο του ύπνου, αλλά και για την άβυσσο της δράσης, της ονειροπόλησης, της ανάμνησης, της επιθυμίας, της λύπης, της μετάνοιας, του ωραίου, του αριθμού κ.λπ.

Έχω καλλιεργήσει την υστερία μου με ευχαρίστηση και τρόμο.

Τώρα υποφέρω συνεχώς από ιλίγγους, και σήμερα, 23 Ιανουαρίου 1862, έλαβα μια παράξενη προειδοποίηση: ένιωσα το φύσημα της φτερούγας της τρέλας να περνά από πάνω μου.

Φωτογραφία: Nadar