Ποιος πρόγονος μιλάει μέσα μου; Δεν μπορώ να ζήσω ταυτόχρονα στο κεφάλι μου και στο σώμα μου. Γι’ αυτό δεν μπορώ να είμαι μόνο ένας. Μπορώ να αισθανθώ μέσα μου αμέτρητα πράγματα ταυτόχρονα.
Δεν έχουν μείνει πια μεγάλοι δημιουργοί. Αυτό είναι το αληθινό κακό της εποχής μας. Το μονοπάτι της καρδιάς καλύπτεται στη σκιά. Πρέπει να ακούσουμε τις φωνές που μοιάζουν άχρηστες σε κεφάλια που γέμισαν από μεγάλες σωλήνες αποχέτευσης σχολικών τοίχων, από άσφαλτο κι από έγγραφα πρόνοιας. Πρέπει να μπει στα κεφάλια το βουητό των εντόμων. Πρέπει να γεμίσουμε τα μάτια και τα αυτιά μας με τα αντικείμενα που εκκινούν ένα μεγάλο ονείρο. Κάποιος πρέπει να φωνάξει πως θα χτίσουμε τις πυραμίδες. Δεν έχει σημασία αν δεν το κάνουμε. Πρέπει να γεμίσουμε τις επιθυμίες μας και να τεντώσουμε τις γωνιές της ψυχής σαν ένα ατέλειωτο φύλλο.
Αν θέλετε ο κόσμος να προχωρήσει, πρέπει να πιάσουμε τα χέρια. Πρέπει να ανακατέψουμε τον λεγόμενο υγιή με τον λεγόμενο άρρωστο. Υγιείς! Τι σημαίνει η υγεία σας; Τα μάτια όλης της ανθρωπότητας κοιτούν το λάκκο στον οποίο έχουμε βυθιστεί. Η ελευθερία είναι άχρηστη αν δεν έχετε το κουράγιο να μας κοιτάξετε στα μάτια, να φάτε, να πιείτε και να κοιμηθείτε μαζί μας.
Οι λεγόμενοι υγιείς έφεραν τον κόσμο στα πρόθυρα της καταστροφής. Ακούστε! μέσα σας το νερό, η φωτιά και μετά οι στάχτες, και τα οστά στις στάχτες. Τα οστά και οι στάχτες! Πού είμαι όταν δεν είμαι στην πραγματικότητα ή στη φαντασία μου; Αυτή θα είναι η νέα συμφωνία μου: πρέπει να είναι ηλιόλουστη η νύχτα και χιονισμένος ο Αύγουστος. Τα ωραία πράγματα τελειώνουν, τα μικρά διαρκούν. Η κοινωνία πρέπει να επανενωθεί ενάντια στη διάσπαση. Κοιτάξτε μόνο τη φύση και θα δείτε ότι η ζωή είναι απλή. Πρέπει να πάμε πίσω στο σημείο όπου βρισκόμασταν, στο σημείο όπου πήραμε λάθος δρόμο. Πρέπει να πάμε πίσω στα βασικά θεμέλια της ζωής, χωρίς να λερώνουμε το νερό. Τι είδους κόσμος είναι αυτός, αν ένας τρελός σας λέει πως θα έπρεπε να ντρέπεστε για τον εαυτό σας!
Ω Μητέρα! Ο αέρας είναι εκείνη
η ελαφρά ουσία που κινείται
γύρω από το κεφάλι σου και
φαίνεται καλύτερα όταν γελάς.
Απόσπασμα από την ταινία Nostalghia, από τον μονόλογο του Domenico
