Οι βάσεις για την εφεύρεση του γραμμόφωνου έγιναν από τον Άγγλο φυσικό Thomas Young, όταν το 1807 κατάφερε και ηχογράφησε σε ένα κύλινδρο από κερί τον ήχο ενός πιρουνιού.
Χρόνια μετά, το 1857, ο Γάλλος βιβλιοπώλης Édouard-Léon Scott de Martinville, ανακάλυψε τον φωναυτογράφο όπου ήταν η πρώτη συσκευή που κατέγραψε διάφορους ήχους μουσικής αλλά και ομιλίες ανθρώπων.
Το μεγάλο βήμα για το γραμμόφωνο, όπως το ξέρουμε σήμερα, το έκαναν οι Charles Cros από Γαλλία και ο Thomas Alva Edison από Αμερική, όπου και είχαν μια άτυπη μάχη για το ποιος θα περατώσει πρώτος και καλύτερα την εν λόγω συσκευή. Και οι δυο, κατάφεραν να καταγράψουν τον ήχο αλλά και να τον αναπαράξουν. Η κατασκευή τους ήταν ένας χειροκίνητος κύλινδρος όπου είχε μια βελόνα που χάραζε τους παλμούς του ήχου.
Το 1890, ο Γερμανός Emile Berliner αντικατέστησε τον κύλινδρο με ένα δίσκο, αλειμμένο με βερνίκι, όπου εν μέρει αυτό ήταν ο πρόγονος του βινυλίου. Μετέπειτα υπήρξαν πολλές βελτιώσεις από διάφορους επιστήμονες ώστε να κατασκευαστεί το προϊόν που έχουμε σήμερα στα σπίτια μας.
Τα βινύλια μονοπωλούσαν τις πωλήσεις μέχρι την δεκαετία του 1980 όπου και αντικαταστάθηκαν, εν μέρει, από το CD. Σήμερα τα βινύλια άρχισαν να παίρνουν και πάλι τα πάνω τους ξεπερνώντας εκ νέου το CD αλλά και οποιαδήποτε άλλη μορφή όπως για παράδειγμα τις κασέτες.
Έξτρα πληροφορία
Πριν εμφανισθεί το σημερινό βινύλιο, οι δίσκοι ήταν φτιαγμένοι από βακελίτη και πολλοί τις ονόμαζαν πλάκες. Λόγω του ότι ο βακελίτης είχε μικρή διάρκεια και φθειρόταν εύκολα, οι μαγαζάτορες, όταν το γλέντι ήταν στο ζενίθ, τα έδιναν στους γλεντζέδες που τις έσπαζαν στην πίστα. Έτσι έμεινε η φράση “σπάω πλάκα”.
