‘Εκλιπόντος δέ διά του θανάτου του Ούγου καί του τελευταίου άρρενος Λουζινιάνος, τό στέμμα περιήλθεν είς τόν Ούγον τής Ισαβέλλας, τόν γνωστόν μέχρι τουδε ήμιν ώς Ούγον τής Αντιοχείας όστις έστέφθη βασιλεύς τής Κύπρου περί τά τέλη Δεκεμβρίου τού 1267 έν τω ναώ τής άγιας Σοφίας τής Λευκοσίας ύπό τού πατριάρχου τών Ιεροσολύμων Γουλιέλμου.

Ευθύς ώς ανέλαβε τά βασιλικά αύτου καθή­κοντα Ούγος ο Γ’, ή φοβερά επιδημία τής πανώλους έξαπλωθάσα άνά τήν νήσον περιήγαγε τούς κατοίκους είς άθλίαν κατάστασιν, τούτο μέν έκ τής άπό του νοσήματος φθοράς, τούτο δέ καί του από τούτου έπισυμβάντος λιμού, μεινάσης ακαλλιέργητου τής γής, καταστραφέντων δέ καi τών ολίγων σπαρτών ύπό τής άκρίδος.

Είς έπίμετρον τών κακών τούτων λέγονται συνταράξαντες τήν κυπριακήν γήν κάι πολλοί σεισμοί. Ό Ούγος διά τής ιδρύσεως νοσοκομείων και τής προμηθείας τών χρειωδών έμερίμνησε δραστηρίως όπως ανακούφιση τούς δεινώς μαστιζομένους πληθυσμούς, δαπανήσας άφειδώς έκ του βασιλικού ταμείου, άφ’ ού δή, όπως έπαρκέση, ήναγκάσθη νά εκποίηση καί μέρος τών κτημάτων του στέμματος.